Lees hier het zinnenprikkelende verslag van Erik de Jong.

20:00

Den Haag. Regen. En dus een barbecue. Terwijl buiten in de stromende regen de langoustines en tijgergarnalen op de grill liggen, bijna klaar om verorberd te worden, bereiden wij ons binnen lichamelijk voor op een heus avondje cruisen in de Ocean Diva. We klinken onze glazen en proosten op een mooie avond Hed Kandi.    

00:33

Amsterdam. Omdat de BOB van vanavond naarstig op zoek is naar een plekje voor de auto, wachten wij in de lounge van restaurant Fifteen, pal tegenover de cruiseboot, tot onze minitrip kan beginnen. Op de kade melden zich druppelsgewijs groepjes matrozen op zoek naar vertier. Vrouwen in gewaagde jurkjes. Wij klinken onze glazen. Opnieuw.  

01:16

Eindelijk binnen. Het feest gaat aardig los. Oude klassiekers wisselen nieuwe hits af –maar altijd even sexy- terwijl Miss Bunty vanaf het podium haar vermaarde stemgeluid de zaal ingooit. Sierkanonnen vullen de zaal met gouden sneeuw. Bij wijze van test trotseer ik de dansvloer met mijn ene hand in de lucht en de ander zorgvuldig over mijn drankje gestoken. Vijf minuten eerder had ik een doorweekt papiertje tussen mijn tanden uit moeten pulken.  

02:26

Normaliter duurt een climax niet langer dan een half uurtje, maar in het ruim van de Ocean Diva dendert het publiek al uren over de dansvloer. Saxofonist Ace, de man met de trompet Rob van de Wouw, Miss Bunty en I/Fan scholen samen rondom de deejay-boot en rijgen de hoogtepunten moeiteloos aan elkaar. De champagnebar achter ons bezorgt me een heerlijke roes. Niet voor lang; na een mislukte versierpoging –“heb jij…HIK…nooit last van je enkels met die…HIK…hoge hakken van je?”- gaat het licht uit.  

03:34

Wanneer mijn hersenen weer in staat lijken te zijn signalen op te pikken, merk ik dat ik stoïcijns als een eenzame stuurman uit één van de ronde raampjes sta te turen. Buiten klotst het water rustig tegen de kades aan, wanneer we ons vertrekpunt, en dus ook onze eindhalte, weer in zicht komt. Aan de bar koop ik heel verstandig een watertje en meng me nog eenmaal in het publiek. Na de dansvloer nog een uurtje onveilig gemaakt te hebben met mijn Carlton-achtige danspasjes, besluiten we dat het tijd is om naar huis te gaan. Terug richting Den Haag. Tevreden.